Στέλιος Ράμφος - Αντιγραφή 2

Νιώθω την ανάγκη να συνεχίσω σήμερα με ένα κείμενο-αντιγραφή από το βιβλίο του Στ. Ράμφου η νίκη σαν παρηγοριά.

Ξέρω ότι δεν ταιριάζει με τα τρέχοντα ή καλύτερα δεν ταιριάζει με τα θέλω και τα πρέπει του <<κυρίαρχου λαού>>.

Χρόνια τώρα μας αρέσει , σαν λαός, να απευθύνονται στο ένστικτό μας και όχι στις υποχρεώσεις μας. Ακολουθούμε και ανταμείβουμε αυτόν που το κάνει, τιμωρούμε ή καλύτερα  εξαφανίζουμε από την πολιτική ζωή αυτόν που θα τολμήσει να μας μιλήσει για υποχρεώσεις.   Έως πότε;

.....Για αρκετά χρόνια είχαμε πρωθυπουργό τον Καραμανλή, ο οποίος είχε αφιερώσει την ζωή του σε αυτήν την ιστορία και είχε την τόλμη να επιλέγει αξιόλογους συνεργάτες προκειμένου να πετύχει τους στόχους του. Προσωπικότητες όπως ο Τσάτσος, ο Παπαληγούρας, ο Αβέρωφ και άλλοι μπορούσαν να διαχειριστούν με επιτυχία σοβαρά προβλήματα. Είχε το όραμα της Ευρώπης, αλλά το συνδύαζε με ολόκληρη προσπάθεια βηματισμού προς τα εμπρός. Ατυχώς μετά το 64 και την αποστασία δεν μπορούσε να κρατηθεί τίποτα όρθιο. Άρχισε τότε η παρανόηση της δημοκρατίας και το αξιοκρατικό στοιχείο σιγά - σιγά να δίνει τη θέση του στο λαϊκισμό. Ο λαϊκισμός υπονομεύει το παράδειγμα ως στοιχείο  συνεκτικής αξίας. Ο λαϊκισμός αναγορεύει σε παράδειγμα τον ίδιο τον λαό, κανείς όμως, ούτε ο λαός, δεν μπορεί να έχει παράδειγμα τον εαυτό του, γιατί έτσι παραδίδεται στο ένστικτο. Πρέπει πάντα να παραδειγματιζόμαστε από κάτι που μας ξεπερνά. Εξ ου και στην μεταπολιτευτική Ελλάδα το παράδειγμα έπαψε να λειτουργεί. Ο καθένας και όλοι μαζί απαιτούσαν μόνο δικαιώματα, ενώ το παράδειγμα περιλαμβάνει και υποχρεώσεις. Ο λαϊκισμός καταργεί την υποχρέωση και κρατά μόνο το δικαίωμα, οπότε ο δρόμος για την διάλυση είναι ανοιχτός. Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου να συγκρατούσε τα πράγματα με τη προσωπικότητά του, αλλά η πολιτική του λαϊκισμού έβαζε τα θεμέλια του ξεχαρβαλώματος. Διότι ο τρόπος με τον οποίον καταλαβαίνει τον εαυτό του ο <<θεσμός - λαός>> είναι οι συντεχνίες. Αυτές τότε μετέτρεπαν πολύ καλές ιδιωτικές  επιχειρήσεις σε προβληματικές, για να κρατικοποιηθούν και να γίνουν οι εργάτες δημόσιοι υπάλληλοι. Κατά βάθος μετέτρεπαν σε προβληματική κατάσταση την ίδια την παραγωγικότητα.  Επήλθε λοιπόν ανελέητη καταστροφή της παραγωγικής βάσεως της χώρας αλλά και της εργασιακής ηθικής του πληθυσμού. Έτσι μπήκαμε στην εποχή της ήσσονος προσπαθείας σε όλα τα επίπεδα και βέβαια της παιδείας. Ο καθένας μπορούσε να κάνει αυτό που ήθελε αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οι αποφάσεις και οι επιλογές γίνονταν με τα κριτήρια της αρεσκείας μας, δηλαδή με τα κριτήρια μιας δηλητηριώδους μερικότητος. Αυτό και στη περίπτωση της πολιτικής, ενώ η πολιτική είναι η επιστήμη του καθολικού. Ο πολιτικός πρέπει να πράττει για την κοινωνία του, για τη χώρα του, όχι να κάνει αυτό που του αρέσει. Η μερικότητα όμως επικράτησε. Και για να επιβιώνει πρέπει να καταστρέφει. Γλιστρήσαμε έτσι σε ένα μηδενισμό, ο οποίος πλέον δεν ξέρουμε πως αναχαιτίζεται, γιατί ο μηδενισμός δεν είναι η απλή άρνηση, είναι η απουσία σκοπού. Είναι τέτοια η ευτέλεια των σκοπών που διαφημίζονται, ώστε δεν πείθουν κανέναν. Ο νεαρός κουκουλοφόρος που βάζει φωτιές αντιδρά στην έλλειψη σκοπού αυτών που διοικούν και συμπληρώνει το κενό του σκοπού με τις δικές του μολότωφ. Η έλλειψη σκοπού οδηγεί κατευθείαν στο μηδέν. Γιαυτό και η κρίση που βιώνουμε είναι βαθύτατα πνευματική.  Δεν θα αλλάξει τίποτα εφόσον οι συμπεριφορές και οι νοοτροπίες μένουν οι ίδιες.

 Σημείωση 1:  Δεν ακολουθήθηκε η ορθογραφία - τονισμός του βιβλίου
 Σημείωση 2:  Δεν ψήφισα ποτέ μου Καραμανλή

Χωμενίδης - Αντιγραφή 1

Χωρίς σχόλιο αντιγράφω κείμενο του Χωμενίδη.

«Είναι πολύ ωραίο να νιώθεις παρτιζάνος – κι ας έχεις σκαρφαλώσει σε βουνό μόνο με τζιπ, αγορασμένο την εποχή της αστακομακαρονάδας. Να αισθάνεσαι μπαρουτοκαπνισμένος ακόμα κι αν σκαπούλαρες τη θητεία σου με τρελόχαρτο ή με ευνοϊκές ρυθμίσεις για φοιτητές του εξωτερικού. Να καμαρώνεις ότι μάτωσες για το ιδεώδες της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης ραδιοτηλεόρασης, ενώ είχες προσληφθεί στην ΕΡΤ με ρουσφέτι και απολύθηκες επειδή η προηγούμενη κυβέρνηση – απρόθυμη να ξεκαθαρίσει με ορθολογικά κριτήρια τον δημόσιο τομέα- έκλεισε άγαρμπα, εν μια νυκτί, έναν πολυπληθή οργανισμό. Το ψέμα, όταν το υιοθετούν πολλοί γίνεται παραμύθι. Δηλαδή παρηγοριά». 

Ανάβαση στο Καρφί

Το Καρφί είναι ένα μεγάλο βραχώδες εξόγκωμα ανατολικά της Κεράς και βόρεια του διάσελου της αμπέλου (Σελί), σε υψόμετρο 1150 μ., το οποίο έχει δώσει το όνομα στη ευρύτερη περιοχή λόγω σχήματος. Σε αυτό τον αφιλόξενο τόπο αρκετοί Μινωίτες εγκαταστάθηκαν μετά την κάθοδο των Δωριέων στο νησί περίπου το 1200 π.χ.  Σύμφωνα με τους ειδικούς ο Μινωικός οικισμός έφθασε μέχρι 3.500 κατοίκους.   Στην περιοχή έγινε αρχαιολογική ανασκαφή από τον Άγγλο αρχαιολόγο J. Pendlebury από το 1937 έως το 1939....

.... Η μικρή ομάδα των φίλων και συγχωριανών αποφάσισε για την ανάβαση στη περιοχή. Το ραντεβού δόθηκε για το Σάββατο  1 Φεβρουαρίου στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

 

Ξεκινήσαμε την ανάβαση φθάνοντας στη <<βιτσιλόβρυση>>

κ

Η ύδρευση του Μινωικού οικισμού πιθανότατα γινόταν από αυτή τη πηγή που εκείνη την εποχή θα πρέπει να είχε περισσότερο νερό.  Η πέτρινη βρύση έχει μαρμάρινη επιγραφή ενθύμιο από τους Άγγλους αρχαιολόγους. Δίπλα υπάρχει πέτρινη πλάκα που μας λέει ποιοι και πότε την σχεδίασαν και την κατασκεύασαν.

Δ. ΡΟΜΠΕΡΤΣΟΝ ΜΕ ΣΥΝΕΓΡΑΨΕ

Ε. ΓΚΙΛΛ  ΜΕ ΕΣΧΕΔΙΑΣΕ

ΜΠ. Γ. ΚΑΡΓΙΩΤΗΣ

 ΚΑΙ Ν. Κ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ

ΜΕ ΚΤΙΣΑΝΕ

ΙΟΥΝΙΟΣ 1939

Φθάσαμε στην κορυφή όπου και ήπιαμε τη ρακί μας. Μαζί με εμάς όμως έφθασε και η ομίχλη με αποτέλεσμά στη κάθοδο να έχουμε  <<τοπίο στην ομίχλη>>.

Τέλος  με μια ρακί  από εκεί που ξεκινήσαμε.

Ανάβαση στο Φλεκτρό - Γωνιές Πεδιάδος

Το  <<Φλεκτρό>> ευρίσκεται νότια του χωριού μου ( Γωνιές Πεδιάδος) σε μία απότομη  κορυφή στη βόρεια πλευρά του βουνού <<Λουλουδάκι>> ή όπως λέμε εμείς πάνω από την Αγία Μαρίνα, οριοθετώντας την περιοχή από το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας  Μαρίνας. 

Η εντυπωσιακή αλλά  και δύσβατη αυτή περιοχή ευρίσκεται σε υψόμετρο 900 περίπου μέτρων και πιθανότατα στη θέση αυτή αναπτύχθηκε οικισμός κατά την διάρκεια των υστερομινωικών χρόνων.

Κατά την διάρκεια της σκοτεινής περιόδου (σκοτεινοί αιώνες) της Κρητικής ιστορίας (1100-900 π.χ), οι Μινωίτες (Ετεοκρήτες) κυνηγημένοι ή φοβούμενοι τους Δωριείς που είχαν μεταναστεύσει ή σωστότερα καταλάβει τη Κρήτη, κατέφυγαν σε απομονωμένες και δύσκολα προσβάσιμες περιοχές οι οποίες λόγω της θέσης τους λειτουργούσαν σαν φρούριο. Ένας πολύ μεγαλύτερος και περισσότερο γνωστός τέτοιος  οικισμός είναι αυτός που βρισκόταν στη θέση Καρφί απέναντι από το Φλεκτρό, ανατολικά από τις Γωνιές και βόρεια του αυχένα της Αμπέλου......

...... Η ομάδα των φίλων και συγχωριανών έκλεισε ραντεβού για την ανάβαση στη κορυφή, το πρωί της  Κυριακής  19 του Γενάρη,  στο φιλόξενο σπίτι της Μαρίνας και του Κωστή στη περιοχή της Αγίας Μαρίνας.

Περπατήσαμε το παλιό δρόμο που ανέβαινε στη <<μάντρα του Μαχαίρα>> και από εκεί αρχίζει ανάβαση σε πολύ ανηφορική και απότομη πλαγιά περνώντας από τον χαρακτηριστικό βράχο με το κισσό. ( Σύμφωνα με το Χριστόφορο Χειλαδάκη η τοποθεσία λέγετε Κισάφι. Για περισσότερα δείτε εδώ.)

Μικρή στάση για ξεκούραση. Στο βάθος το φράγμα Αποσελέμη.

Σχήμα κατσοπρινιού λόγω κατσικιών αλλά και ένα λυπηρό γεγονός.

Αφού ήπιαμε τη ρακί μας  ...<<για να μη μας κόψει ο ιδρώτας>>  και απολαύσαμε τη θέα.

  

κατηφορίσαμε για τη Αγία Μαρίνα και το σπίτι της Μαρίνας και του Κωστή ( εδώ στη άκρη δεξιά της φωτογραφίας)  όπου είχε στρωθεί η  ...τάβλα. Τους ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.